⁸ Gij, vreselijk zijt Gij; en wie zal voor Uw aangezicht bestaan, van den tijd Uws toorns af?

⁹ Gij deedt een oordeel horen uit den hemel; de aarde vreesde en werd stil,

¹⁰ Als God opstond ten oordeel, om alle zachtmoedigen der aarde te verlossen. Sela.

¹¹ Want de grimmigheid des mensen zal U loffelijk maken; het overblijfsel der grimmigheden zult Gij opbinden.

¹² Doet geloften en betaalt ze den HEERE, uw God, gij allen, die rondom Hem zijt! Laat hen Dien, Die te vrezen is, geschenken brengen; [ (Psalms 76: 13) Die den geest der vorsten als druiven afsnijdt; Die den koningen der aarde vreselijk is. ]

¹ Een psalm van Asaf, voor den opperzangmeester, over Jeduthun.

² Mijn stem is tot God, en ik roep; Mijn stem is tot God, en Hij zal het oor tot mij neigen.

³ Ten dage mijner benauwdheid zocht ik den HEERE; mijn hand was des nachts uitgestrekt, en liet niet af; mijn ziel weigerde getroost te worden.

⁴ Dacht ik aan God, zo maakte ik misbaar; peinsde ik, zo werd mijn ziel overstelpt. Sela.

⁵ Gij hieldt mijn ogen wakende; ik was verslagen, en sprak niet.

⁶ Ik overdacht de dagen van ouds, de jaren der eeuwen.

⁷ Ik dacht aan mijn snarenspel; in den nacht overlegde ik in mijn hart, en mijn geest onderzocht:

⁸ Zal dan de Heere in eeuwigheden verstoten, en voortaan niet meer goedgunstig zijn?

⁹ Houdt Zijn goedertierenheid in eeuwigheid op? Heeft de toezegging een einde, van geslacht tot geslacht?

¹⁰ Heeft God vergeten genadig te zijn? Heeft Hij Zijn barmhartigheden door toorn toegesloten? Sela.

¹¹ Daarna zeide ik: Dit krenkt mij; maar de rechterhand des Allerhoogsten verandert.

¹² Ik zal de daden des HEEREN gedenken; ja, ik zal gedenken Uw wonderen van ouds her;

¹³ En zal al Uw werken betrachten, en van Uw daden spreken.

¹⁴ O God! Uw weg is in het heiligdom; wie is een groot God, gelijk God?

¹⁵ Gij zijt die God, Die wonder doet; Gij hebt Uw sterkte bekend gemaakt onder de volken.

¹⁶ Gij hebt Uw volk door Uw arm verlost; de kinderen van Jakob en van Jozef. Sela.

¹⁷ De wateren zagen U, o God! de wateren zagen U, zij beefden; ook waren de afgronden beroerd.

¹⁸ De dikke wolken goten water uit; de bovenste wolken gaven geluid; ook gingen Uw pijlen daarhenen.

¹⁹ Het geluid Uws donders was in het ronde; de bliksemen verlichtten de wereld; de aarde werd beroerd en daverde.

²⁰ Uw weg was in de zee, en Uw pad in grote wateren, en Uw voetstappen werden niet bekend. [ (Psalms 77: 21) Gij leiddet Uw volk, als een kudde door de hand van Mozes en Aaron. ]

¹ Een onderwijzing van Asaf. O mijn volk! neem mijn leer ter oren; neigt ulieder oor tot de redenen mijns monds.

² Ik zal mijn mond opendoen met spreuken; ik zal verborgenheden overvloediglijk uitstorten, van ouds her;

³ Die wij gehoord hebben en weten ze, en onze vaders ons verteld hebben.

⁴ Wij zullen het niet verbergen voor hun kinderen, voor het navolgende geslacht, vertellende de loffelijkheden des HEEREN, en Zijn sterkheid, en Zijn wonderen, die Hij gedaan heeft.

⁵ Want Hij heeft een getuigenis opgericht in Jakob, en een wet gesteld in Israel; die Hij onzen vaderen geboden heeft, dat zij ze hun kinderen zouden bekend maken;

⁶ Opdat het navolgende geslacht die weten zou, de kinderen, die geboren zouden worden; en zouden opstaan, en vertellen ze hun kinderen;

⁷ En dat zij hun hoop op God zouden stellen, en Gods daden niet vergeten, maar Zijn geboden bewaren;

⁸ En dat zij niet zouden worden gelijk hun vaders, een wederhorig en wederspannig geslacht; een geslacht, dat zijn hart niet richtte, en welks geest niet getrouw was met God.

⁹ (De kinderen van Efraim, gewapende boogschutters, keerden om ten dage des strijds.)

¹⁰ Zij hielden Gods verbond niet, en weigerden te wandelen in Zijn wet.

¹¹ En zij vergaten Zijn daden, en Zijn wonderen, die Hij hun had doen zien.

¹² Voor hun vaderen had Hij wonder gedaan, in Egypteland, in het veld van Zoan.

¹³ Hij kliefde de zee, en deed er hen doorgaan; en de wateren deed Hij staan als een hoop.

¹⁴ En Hij leidde hen des daags met een wolk, en den gansen nacht met een licht des vuurs.

¹⁵ Hij kliefde de rotsstenen in de woestijn, en drenkte hen overvloedig, als uit afgronden.

¹⁶ Want Hij bracht stromen voort uit de steenrots, en deed de wateren afdalen als rivieren.

¹⁷ Nog voeren zij wijders voort tegen Hem te zondigen, verbitterende den Allerhoogste in de dorre wildernis.

¹⁸ En zij verzochten God in hun hart, begerende spijs naar hun lust.

¹⁹ En zij spraken tegen God, zij zeiden: Zou God een tafel kunnen toerichten in de woestijn?

²⁰ Ziet, Hij heeft den rotssteen geslagen, dat er wateren uitvloeiden, en beken overvloediglijk uitbraken, zou Hij ook brood kunnen geven? Zou Hij Zijn volke vlees toebereiden?

²¹ Daarom hoorde de HEERE, en werd verbolgen; en een vuur werd ontstoken tegen Jakob, en toorn ging ook op tegen Israel;

²² Omdat zij in God niet geloofden, en op Zijn heil niet vertrouwden.

²³ Daar Hij den wolken van boven gebood, en de deuren des hemels opende;

²⁴ En regende op hen het Man om te eten, en gaf hun hemels koren.