Hemel en Hel #548

548. Hoe dit geschiedt, wordt nu uiteengezet. Wanneer de mens het andere leven binnentreedt, wordt hij eerst door engelen ontvangen die hem alle diensten bewijzen en ook met hem over de Heer, de hemel en het leven van de engelen spreken en hem in goede en ware dingen onderwijzen. Maar als hij zodanig is dat hij inderdaad deze dingen in de wereld wist, maar ze in zijn hart ontkende of verachtte, verlangt hij na een korte samenspraak van hen weg te zijn en zoekt hij naar een gelegenheid om zich te verwijderen. Wanneer de engelen dit merken, verlaten zij hem; hij komt dan in aanraking met anderen, totdat hij zich voegt bij geesten die in een dergelijk kwaad zijn als hij zelf (zie nr. 445-452). odra dit geschiedt, keert hij zich van de Heer weg en wendt zijn gezicht naar de hel, met welke hij in de wereld verbonden was en waar zij zijn die in een dergelijk kwaad verkeren. Hieruit blijkt dat de Heer elke geest door middel van engelen tot zich trekt en ook door een invloeiing uit de hemel, maar dat de geesten die in het kwaad zijn, zich geheel en al verzetten en zich als het ware van de Heer wegrukken; zij worden door hun eigen kwaad en dus door de hel als door een touw getrokken. En omdat zij door hun liefde tot het kwaad gewillig zijn om getrokken te worden, is het duidelijk dat zij zich vrijelijk in de hel werpen. Dat dit zo is, kan door de mensen in de wereld niet geloofd worden wegens hun denkbeelden over de hel; en het schijnt ook niet zo in het andere leven, maar geheel anders voor de ogen van hen die buiten de hel zijn; evenwel niet bij hen die zich erin werpen, want zij gaan er vanzelf in en zij die er uit een vurige begeerte naar kwaad ingaan, schijnen er hals over kop, met het hoofd omlaag en de voeten naar boven, ingeworpen te worden. Vanwege deze schijn lijkt het alsof zij door de Goddelijke macht in de hel geworpen worden.