Ware Christelijke Religie #132

132. 7. Het geloof, dat het lijden aan het kruis de verlossing zelf was, is de fundamentele dwaling van de Kerk; en deze dwaling, tezamen met de dwaling ten aanzien van de drie Goddelijke personen van eeuwigheid aan, heeft de gehele Kerk verdorven, dermate dat niet enig geestelijk overblijfsel meer in haar over is. Wat vult en overlaadt heden ten dage de boeken van de orthodoxen meer, en wat wordt vuriger in de scholen geleerd en ingeprent, en wat wordt herhaaldelijker van de kansels af gepredikt en uitgeroepen, dan dat God de Vader, vertoornd over het menselijk geslacht, dit niet alleen van Zichzelf verwijderd heeft, maar het ook tot een algehele verdoemenis veroordeeld en bijgevolg in de ban gedaan heeft, maar dat Hij aangezien Hij genadig is, Zijn Zoon bewogen of opgewekt heeft, om neer te dalen, en de voorgenomen verdoemenis op Zich te nemen en zo de toorn van Zijn Vader te verzoenen, en dat Hij op deze en op geen andere wijze de mens met enige gunst kon aanzien. Voorts dat dit ook door de Zoon werd gedaan, zodat Hij, de verdoemenis van het menselijk geslacht op Zich nemend, Zich door de Joden heeft laten geselen, in het aangezicht spugen, en daarna kruisigen als

‘Gode een vloek’, (Deuteronomium 21:23);

en dat de Vader nadat dit had plaatsgevonden, verzoend was, en uit liefde jegens de Zoon de verdoemenis introk, maar alleen van hen, ten gunst van wie de Zoon zou optreden, en dat Hij zo eeuwigdurend de Middelaar vóór Zijn Vader geworden is. Deze en dergelijke dingen weerklinken heden ten dage in de tempels en weergalmen van de wanden als een echo uit de wouden, en vullen de oren van allen daar. Maar kan niet eenieder, wiens rede uit het Woord verlicht is en gezond geworden is, zien, dat God de Barmhartigheid en de Mildheid zelf is, omdat Hij de Liefde zelf en het Goede zelf is, en deze Zijn Wezen uitmaken. Daarom is het een tegenstrijdigheid om te zeggen dat de Barmhartigheid zelf of het Goede zelf de mens met toorn kan aanzien en tot diens verdoemenis besluiten en toch Zijn Goddelijk Wezen blijven. Dergelijke dingen vinden nauwelijks bij een oprecht mens ingang, maar wel bij de onoprechten; evenmin bij een hemelse engel, maar wel bij een geest van de hel. Daarom is het een gruwel om deze dingen aan God toe te schrijven. Wanneer men echter naar de oorzaak zoekt, dan vindt men deze, dat zij het lijden aan het kruis voor de verlossing zelf hebben genomen; daaruit vloeiden deze dingen voort, zoals uit één valsheid valsheden in een doorlopende reeks, of zoals uit een kruik azijn niets anders dan azijn, of uit een krankzinnig gemoed niets anders dan krankzinnigheid; want uit een enkele gevolgtrekking volgen stellingen van dezelfde stam. Deze liggen van binnen in de gevolgtrekking opgesloten en komen er een voor een uit tevoorschijn; en uit het aannemen, dat het lijden aan het kruis de verlossing is, kunnen nog tal van ergerlijke en godslasterlijke dingen voortkomen en getrokken worden, totdat het gebeurt, zoals Jesaja zegt: ‘Dat de priester en de profeet dwalen van de sterke drank; zij wankelen in het gericht; alle tafels zijn vol van uitspuwsel van braaksel’, Jesaja 28:7-8).