Hemelse Verborgenheden in Genesis en Exodus＃1950

1950. Dat ‘zijn hand tegen allen’ betekent dat het zal strijden tegen alles wat niet waar is, en ‘de hand van allen tegen hem’ betekent, dat de valsheden zich zullen verweren, blijkt hieruit, dat door Ismaël, zoals gezegd, het van het goede gescheiden ware wordt aangeduid. Wanneer van dit ware wordt gezegd dat zijn hand tegen allen is en de hand van allen tegen hem, is het duidelijk dat deze dingen worden aangeduid. Eerder werd aangetoond, dat door Abram de binnenste mens van de Heer werd uitgebeeld, of wat hetzelfde is, Zijn hemels en geestelijk Goddelijke; door Izaäk de innerlijke mens van de Heer of Zijn redelijk Goddelijke; door Jakob de uiterlijke mens van de Heer of Zijn natuurlijk Goddelijke. Hier wordt gehandeld over het redelijke, hoe het zou zijn wanneer het niet werd verenigd met het binnenste of het hemels en geestelijk Goddelijke. Daar dit redelijke zijn natuur ontleende aan het leven van de neiging tot de wetenschappen, dat wil zeggen, van Hagar, de Egyptische dienstmaagd van Sarai, en dit leven tot de uiterlijke mens behoorde en van de moeder van de Heer overgeërfde dingen bezat, waartegen gestreden moest worden en die uitgedreven moesten worden, daarom wordt het redelijke beschreven, hoe het zijn zou, wanneer het zonder het redelijk goede zou zijn. Maar nadat de Heer dit overgeërfde door de worstelingen van de verzoekingen en overwinningen vernederd en verdrukt en onderworpen had, en Zijn redelijke zelf door het Goddelijk goede levend had gemaakt, wordt dit redelijke Izaäk, of wordt het door Izaäk uitgebeeld, nadat Ismaël tezamen met zijn moeder Hagar uit huis verjaagd was. Al het echte redelijke bestaat uit het goede en ware, dat wil zeggen, uit het hemelse en geestelijke; het goede of het hemelse is de ziel zelf of zijn leven; het ware of het geestelijke is datgene wat daaruit zijn leven ontvangt. Het redelijke zonder het leven uit het hemels goede is zoals het hier beschreven wordt, namelijk dat het tegen allen strijdt en dat allen daartegen strijden. Het redelijk goede strijdt nooit, hoezeer het ook bestreden wordt, daar het zacht en mild, geduldig en toegeeflijk is, want het behoort tot de liefde en de barmhartigheid; en hoewel het niet strijdt, overwint het toch allen en het denkt ook nooit aan de strijd, noch beroemt het zich op de overwinning, en dit omdat het Goddelijk is en beveiligd door zichzelf, want geen enkel kwaad kan het goede aanranden, het kan zelfs niet eens in de sfeer waar het goede is, bestaan; wanneer dit alleen maar nadert, wijkt en valt het boze uit zichzelf terug, want het boze is hels, het goede is hemels.

Bijna evenzo is het gesteld met het hemels geestelijke, dat wil zeggen, met het ware uit hemelse oorsprong, of met het ware dat uit het goede is, want dit ware is een uit het goede gevormd ware, zodat het de vorm van het goede genoemd kan worden. Maar het van het goede gescheiden ware, dat hier door Ismaël wordt uitgebeeld en in dit vers beschreven wordt, is geheel anders, namelijk aan een woudezel gelijk en strijdt tegen allen en allen bestrijden het, ja zelfs denkt het aan en zint het nauwelijks op iets anders dan op strijd. Zijn verlustiging in het algemeen of zijn heersende neiging, bestaat in overwinnen en wanneer het overwint, beroemt het zich op de overwinning; daarom wordt het door een woudezel beschreven, of door een muildier van de woestijn, of door een ezel van het woud, die niet met andere tezamen kan zijn. Een dergelijk leven is het leven van het ware zonder het goede, ja zelfs het leven van het geloof zonder de naastenliefde; wanneer daarom de mens wordt wedergeboren, geschiedt dit weliswaar door het ware van het geloof, maar toch tevens door het leven van de naastenliefde, dat de Heer inboezemt naar gelang van de aanwassingen van het ware van het geloof.